Gmina Krynki położona jest
we wschodniej części województwa podlaskiego, nad rzeką Krynką - lewym
dopływem Świsłoczy (rzeka graniczna Polski i Białorusi). 36% jej
gruntów stanowią lasy, będące jednocześnie wschodnią częścią Puszczy
Knyszyńskiej. Teren ten sąsiaduje z gminami: Szudziałowo i Gródek oraz
z Republiką Białoruś. Występujący tu silnie - jak na Podlasie -
pofałdowany teren, stwarza dogodne warunki do uprawiania sportów
zimowych, jak również jeździectwa. Zasadniczym bogactwem naturalnym
Krynek jest wysokiej jakości woda o cechach wody mineralnej - słynna
na całą Polskę "Krynka". Nazwa miejscowości Krynki wywodzi się
prawdopodobnie od słowa "krynica", określającego wiele małych
źródełek. W czasie średniowiecza na obszarze tym ścierały się wpływy
ruskie, mazowieckie, jaćwieskie, a także litewskie i krzyżackie.
Powstanie dworu królewskiego Krynki wraz z osadą datowane jest na XV
wiek. W 1434 r. odbyło się tu spotkanie króla Władysława Jagiełły z
Zygmuntem Kiejstutowiczem i wznowienie unii polsko - litewskiej. Herb
otrzymały Krynki w 1509 r. od Zygmunta Starego. 60 lat później król
Zygmunt August nadał Krynkom prawa miejskie. Z historią tych terenów
związana jest ludność tatarska, którą Jan III Sobieski przywilejem z
dnia 12 marca 1679 r. osadził w pobliskiej wsi Kruszyniany. W 1914 r.
Krynki liczyły około 10 tys. mieszkańców, z czego ponad 80 % stanowili
Żydzi. Okres świetności miasta zakończył się po II wojnie światowej.
Prawa miejskie Krynki utraciły w 1950 r. Gmina przywiązuje dużą wagę
do kwestii związanych z ochroną środowiska. Głównym i praktycznie
jedynym kierunkiem przemysłowym, jaki występuje w Krynkach jest
garbarstwo. W chwili obecnej rzemiosłem tym trudni się 5 prywatnych
podmiotów gospodarczych.
